Ο πυροσβεστήρας είναι ΕΠΙΛΟΓΗ, όχι υποχρέωση...

Απόγευμα Τρίτης, στην Εθνική Οδό Πατρών - Κορίνθου, πριν 4-5 χρόνια.

Ο καιρός πολύ καλός, η κίνηση χαμηλή και οι συνθήκες ιδανικές για ένα άνετο ταξίδι. Είμαι στο αμάξι με τον πατέρα και την κοπέλα μου. Στα 1.000 μέτρα μπροστά βλέπω την κίνηση να έχει σταματήσει. Κόβω ταχύτητα ανάβοντας παράλληλα τα alarm για να ενημερώσω τους μετά από εμένα οδηγούς και σταματάω πίσω από το τελευταίο αυτοκίνητο. Είχε γίνει τρακάρισμα.

Μετά από 2-3 λεπτά αναμονής, και ενώ όλοι έχουν κατέβει από τα αυτοκίνητά τους, παρατηρώ ξαφνικά μία έντονη κινητικότητα από όσους βρίσκονταν πιο κοντά στο σημείο του τρακαρίσματος. Από στόμα σε στόμα διαδίδεται ότι χρειάζονται πυροσβεστήρες διότι το ένα από τα αυτοκίνητα που ενεπλάκησαν στο τρακάρισμα έπιασε φωτιά.

Επιστρέφω γρήγορα στο αμάξι, ανοίγω το πορτ-μπαγάζ και βγάζω τον εντελώς νόμιμο πυροσβεστήρα που προβλέπει ο νόμος να φέρω στο αμάξι. Είναι ένας πλαστικός πυροσβεστήρας χωρητικότητας 750ml αφρού.

Τρέχω με τον πυροσβεστήρα προς το σημείο του τρακαρίσματος, μαζί με όσους άλλους είχαν βγάλει τους πυροσβεστήρες τους για να βοηθήσω. Δίπλα μου ένας κύριος 50άρης κουβαλάει τον δικό του πυροσβεστήρα, όμοιο με τον δικό μου (απλώς διαφορετικής μάρκας).

Φτάνοντας στο σημείο του τρακαρίσματος, κάποιοι είχαν ήδη περιορίσει σημαντικά τη φωτιά και έμεναν ελάχιστες φλόγες διάσπαρτες. Προφανώς υπήρξε διαρροή βενζίνης την οποία πρόλαβαν πριν εξπλωθεί. Ο 50άρης κύριος, πλησιάζει μία εστία φωτιάς λίγο μεγαλύτερη από ένα πορτοκάλι σε μέγεθος, στρέφει τον πυροσβεστήρα στη βάση της και ψεκάζει. Και τότε συμβαίνει το μπαμ...